آقای فغانی! شما داور فوق‌ العاده‌ای هستید اما کاش هموطن بهتری بودید

غرور ملی و شادی ایرانیان با شنیدن نام فغانی

وقتی نام علیرضا فغانی به عنوان داور فینال جام جهانی باشگاه ها اعلام شد، موجی از غرور و افتخار ایرانی در دل مردم ایران به راه افتاد. همه به حقیقی بودن موفقیتش باور داشتند و احساس می کردند یک هموطن دیگر به قله ای تازه دست یافته و این شادی، برای ملتی که سال هاست با بحران ها و مشکلات دسته و پنجه نرم می کند، غنیمت بود.

پایان تلخ یک شب باشکوه؛ صحنه جنجالی با ترامپ

اما کمتر کسی پایان این شب پرماجرا را پیش بینی می کرد. جایی که دونالد ترامپ، رئیس جمهور وقت آمریکا، برای اهدای مدال به پایین آمد. صحنه تاثیرگذار و عجیب در برابر میلیون ها بیننده جهان رقم خورد: فغانی بسیار عادی در مقابل ترامپ ایستاد، سر خم کرد، مدال دریافت کرد و با او صمیمانه خندید، بعد هم همه باهم برای عکس گرفتن ژست گرفتند.

پرسشی تلخ درباره هویت و ریشه ها

چه کسی هنگام دیدن این لحظات درخشان و سرشار از شادی، می توانست حدس بزند کسی که سر خم کرده تا مدال بگیرد، از سرزمینی آمده که هموطنانش قربانی سیاست ها و بمب های همان رئیس جمهور شده اند؟ مگر می توان باور کرد در همکاری ننگین ترامپ و نتانیاهو، هزاران ایرانی جان باخته اند و حالا یکی از همان سرزمین با لبخند، روبه روی عامل این اقدامات ایستاده است؟ بله، شاید بگویند ورزش ربطی به سیاست ندارد؛ اما به انسانیت چه؟

فرصتی برای بیان درد مردم؛ اما…

بسیاری از ایرانی ها شاید در ذهن خود آرزو داشتند ای کاش روزی مقابل بالاترین مقام سیاسی آمریکا قرار می گرفتند تا حرف دلشان را بزنند. علیرضا فغانی اما در موقعیتی ایستاد که کمتر کسی ممکن است در چنین موقعیتی قرار بگیرد؛ مقابل چشم میلیون ها نفر و دوربین های تلویزیونی جهان. این بهترین فرصت زندگی برای یک واکنش جاودانه بود.

بی تفاوتی ناامیدکننده و انتشار تصویر مشترک

فغانی اما توپ را به سادگی به اوت زد. حتی کوچک ترین رفتار اعتراضی، مانند نپذیرفتن مدال از دست ترامپ یا برداشتن مدال در لحظه، می توانست معنای بزرگی داشته باشد؛ اما او راه دیگری را انتخاب کرد. او نه تنها برخورد گرم و صمیمانه ای با ترامپ داشت، بلکه بعداً تصویر این دیدار با لحنی رضایت بخش منتشر شد؛ و این شاید سخت ترین بخش ماجراست.

شاید بهترین فرصت، بدترین پایان را داشت

بعضی آدم ها فقط برای یک لحظه متولد می شوند و به راستی افسوس که فغانی از این فرصت طلایی استفاده نکرد. او می توانست این صحنه را به سود ایران و مردمش تغییر دهد و صدای درد و رنج compatriots را به گوش دنیا برساند. اما چنین نشد.

جمع بندی؛ ستاره داوری، اما هموطن نه چندان خوب

آقای فغانی! تردیدی نیست که شما یکی از بهترین داوران فوتبال جهان هستید و بارها افتخارآفرین بوده اید. اما کاش کمی هم به احساس و هویت ملی ات وفادار می ماندی. بزرگی انسانیت، گاه فراتر از موفقیت های حرفه ای است.