در تیرماه سال ۱۳۵۱، صفحه ای تلخ و دردناک در تاریخ قضایی ایران ورق خورد؛ رویدادی که برای همیشه نام یک زن را در حافظه تاریخ ثبت کرد. برای نخستین بار، زنی ایرانی به نام ایران شریفی با طناب دار روبرو شد و به عنوان اولین زن اعدامی در ایران شناخته شد. این ماجرا نه تنها در جامعه آن زمان واکنش های گسترده ای به همراه داشت، بلکه هنوز هم پس از گذشت دهه ها، یکی از پر سر و صداترین پرونده های جنایی در کشور به شمار می رود.
ایران شریفی، زنی ۴۲ ساله با گذشته ای پر از تلخی، رنج و شکست های زندگی خانوادگی، در اقدامی هولناک، مرتکب جنایتی بی رحمانه شد؛ جنایتی که با مرگ دلخراش دو کودک بی گناه، جامعه را در بهت و سکوت فرو برد. او پس از دستگیری و طی روند قضایی، با حکم اعدام مواجه شد و سرانجام در زندان زنان به دار آویخته شد؛ رویدادی که نه تنها سرنوشت او را رقم زد، بلکه نامش را به عنوان نخستین زن اعدام شده در ایران در تاریخ ثبت کرد.
در این گزارش، به جزئیات کامل ماجرا، تصاویر واقعی و روایت هایی تکان دهنده از پرونده ایران شریفی خواهیم پرداخت؛ اینکه چرا دست به چنین کاری زد، دادگاه چگونه پیش رفت و در نهایت چگونه حکم اعدام اجرا شد. همه این ها در ادامه این مطلب آمده است تا تصویری دقیق تر و روشن تر از این پرونده تاریخی پیش روی شما قرار گیرد.
شروع ماجرا؛ صبحی معمولی که دیگر معمولی نماند
به گزارش فرارو، همه چیز از یک صبح تابستانی در حوالی یکی از مدارس تهران آغاز شد. ایران شریفی که از همسر سابقش، رمضان، جدا شده بود، فرزندانش فاطمه و زهره را در مسیر مدرسه ربود. کسی نفهمید چرا یا چگونه، اما آن روز، آغاز تراژدی ای می شد که تا مدت ها در حافظه قضای ایران نقش بست.
کشف جسد فاطمه کنار رودخانه کرج
روزها بعد، جسد بی جان کودک پنج ساله به نام فاطمه کنار رودخانه کرج پیدا شد. ایران در بازجویی ادعا کرد: «فاطمه مریض شد، تب کرد و مُرد. ترسیدم. جسدش را در رودخانه انداختم». اما نشانه های موجود در جسد، حکایت از خفگی و مرگ مشکوک داشتند. افکار عمومی در بهت فرو رفت.
سفر به شمال؛ پناه یا برنامه جنایت دوم؟
پس از آن، ایران به همراه دختر کوچکش، زهره، به شمال کشور رفت. سفری که به ظاهر برای فرار بود اما به نظر می رسید تصمیمی تلخ از پیش گرفته شده. او با هویت جعلی در بندر انزلی خانه ای اجاره کرد. به صاحبخانه اش گفته بود که از دست شوهرش فرار کرده.
اما چند روز بعد، زهره دیگر آنجا نبود…
اعتراف به قتل زهره؛ پایان در چاهی متروک
وقتی چهره ایران در یکی از روزنامه ها منتشر شد، صاحبخانه او را شناسایی کرد. ابتدا گریست، سپس اعتراف کرد: «زهره را کشتم و انداختم داخل چاه». مأموران با جستجو در نزدیکی خانه، جسد زهره را با آثار خفگی و دست شکسته در چاهی متروک پیدا کردند.
دادگاه جنجالی در تابستان ۱۳۵۰
محاکمه ایران شریفی در تابستان ۱۳۵۰ آغاز شد. در برابر قاضی و خبرنگاران، تنها چیزی که از او شنیده شد، ابراز پشیمانی بود. دادگاه به دلیل اهمیت پرونده، بسیار مورد توجه رسانه ها قرار گرفت زیرا هیچ زنی پیش از آن در ایران اعدام نشده بود.
دکتر «ضیاءالدین صفی نیا»، رئیس وقت شعبه چهارم دادگاه عالی جنایی تهران، اعلام کرد: «تنها استثنای قانونی برای اعدام زن در ماده ۴۶ قانون مجازات عمومی، ارتکاب قتل عمد است؛ و ایران شریفی دوبار مرتکب قتل عمد شده است.»
اجرای حکم؛ زنی که تاریخ ایران او را فراموش نخواهد کرد
پس از صدور حکم، ایران شریفی به دوبار اعدام محکوم شد. تیرماه ۱۳۵۱، حکم در زندان زنان به اجرا درآمد. اتفاقی که تبدیل به نقطه عطفی در تاریخ قضایی ایران شد.
پایانی تلخ برای یک خانواده؛ آینه ای از زخم های اجتماعی
ماجرای ایران شریفی تنها یک جنایت خانوادگی نبود. او زنی در حاشیه جامعه بود، کسی که در میان فقر، طردشدگی و آسیب های روانی به تصمیمی مرگبار رسید. پرونده ای که نه تنها عدالت را به نمایش گذاشت، بلکه زخمی عمیق از تلخی، پشیمانی و سرنوشت محتوم یک زن را در دل تاریخ برجای گذاشت.
ماجرای اولین زن اعدامی در تاریخ ایران، همچنان یکی از بحث برانگیزترین پرونده های جنایی کشور به شمار می آید؛ روایتی که از مرزهای خشونت خانوادگی فراتر رفته و به بازنگری در نقش نهادهای حمایتی از زنان و کودکان نیاز دارد.
نظرات کاربران