پرونده ای که از سال ۱۳۹۹ آغاز شد
کیوان – الف، نامی آشنا در پرونده های حقوقی و اجتماعی ایران، بار دیگر با خبر آزادی با قرار وثیقه سنگین به صدر اخبار بازگشته است. اتهام او، تجاوزهای سریالی است که موجی از واکنش ها را در جامعه و فضای مجازی پدید آورد. اما آیا این آزادی، نشانه ای از بی عدالتی در سیستم قضایی است یا پرونده او واقعاً پر از ابهامات است؟
بازگشت به نقطه صفر؛ دادگاه، تکرار فرسایشی
پنج سال از آغاز پیگیری این پرونده می گذرد و هنوز سرانجامی قطعی برای قربانیان و جامعه وجود ندارد. موضوع از افشاگری های سال ۱۳۹۹ شروع شد اما جریان دادرسی و جزئیات جلسات دادگاه، بارها به دلایل مختلف به تعویق افتاد. حالا کیوان – الف با وثیقه ۲۰ میلیارد تومانی آزاد است و همچنان همه اتهامات را به طور کامل انکار می کند.
به گفته شاکیان، هر تغییر در روند قضایی به معنی بازگشت به نقطه ابتدایی است؛ جایی که آنان باید بارها و بارها داستان رنج آور خود را دوباره تعریف کنند، تحقیر شوند و در نبود حمایت کافی حتی کوچک ترین امکانات انسانی مثل وجود یک همراه نزدیک در دادگاه را از دست بدهند. این فرسایش روانی و اجتماعی، حاصل یک پروسه ناکارآمد و دامنه دار است.
روایت شاکیان؛ خستگی، ناامیدی و بی پناهی
یکی از شاکیان در گفتگو با روزنامه شرق می گوید: «پنج سال است که بین امید و یأس گرفتار شده ام. هزینه هایم مالی، روانی و حتی حیثیتی بوده و هر بار باید نیرویی فراتر از توانم پیدا کنم تا ادامه دهم.» او تأکید می کند که روند رسیدگی بارها به نقطه صفر بازمی گردد؛ همان بازجویی های دردناک، همان نگاه های سنگین و پرسش های مکرر درباره جزئیاتی که بارها ثبت شده اند.
دیگری از مجبورشدن به غیبت های مکرر از محل کار، پنهان کردن حقیقت از خانواده و کابوس هر بار سفر به تهران برای شرکت در دادگاه می گوید. او تأکید می کند: «همه هزینه روحی و مالی دادخواهی به دوش قربانی است؛ اما متهم آزادانه در جامعه تردد می کند.»
این شاکیان با صراحت از نبود حمایت نهادی، تحقیرهای مکرر و حتی عدم همدلی اولیه در سیستم قضایی سخن می گویند؛ تنها امیدشان، صدور یک حکم عادلانه یا حتی ابراز پشیمانی واقعی از متهم است.
انکارهای بی پایان متهم و تناقض با مدارک غیرقابل انکار
با وجود مستندات قابل استناد – مانند گزارش های پلیس امنیت، مدارک مکانی، رسید اسنپ و فایل های استخراج شده از کامپیوتر متهم – کیوان – الف همچنان به انکار کامل شناخت یا ورود شاکیان به خانه اش ادامه می دهد. حتی در برابر فهرست بلندبالایی از زنان مرتبط، تنها به وجود «فهرست ۳۱ نفره» به اجبار اشاره کرده و ارتباط با دیگران را منکر شده است.
در جلسات اخیر دادگاه، وقتی موضوع فیلم هایی که برخی زنان حاضر در آنها نیمه بیهوش دیده می شوند مطرح شد، وکیل متهم مدعی شد: «این وضعیت خلسه ناشی از لذت جنسی است»، گزاره ای که با واکنش و ناامیدی شدید شاکیان و حساسیت رسانه ها همراه شد. قاضی پرونده اما این ادعاها را بی اساس دانسته و تأکید کرده حتی در صورت برهنگی شاکی، هیچ حقی برای تعرض وجود ندارد.
دادگاهی با قاضی جدید و کورسوی امید
یکی از تغییرات مهم این پرونده، ورود قاضی بابایی و تاکید جدی اش بر بررسی دقیق شواهد و دفاع از حق قربانیان بود. پرسش های شفاف قاضی، تقابل مستندات با اظهارات متهم و رویکرد نو به مسأله «رضایت»، نخستین نشانه ها از امیدوارکننده بودن این روند را برای شاکیان به همراه داشته است.
او تصریح می کند حتی حضور زن در خانه مرد یا شرایط ظاهری وی، هرگز مجوزی برای تجاوز یا تعرض نیست؛ نکته ای که پیش از این معمولاً نادیده گرفته می شد و اکنون تحول مثبتی در رسیدگی تلقی می شود.
تهدیدها و فشارهای بی پایان بر شاکیان
با وجود ادامه فرآیند رسیدگی، فشارها و تهدیدهای روانی متهم و اطرافیانش پابرجاست. یکی از زنان می گوید هر بار با اسکرین شات، پیام و شایعه پراکنی تهدید می شوم و متهم می کوشد با پرونده سازی و وارونه نمایی در رسانه های اجتماعی، نقش خود را کم رنگ یافته یا جای قربانی و متهم را عوض کند. این ترس و ناامنی، زندگی شاکیان را حتی پس از افشای ماجرا تحت تاثیر قرار داده است.
ابهامات حقوقی، ضعف های قانونی و مطالبه اصلاحات بنیادین
بزرگ ترین چالش فعلی، ضعف روش های اثبات تجاوز و نبود حمایت های حقوقی کافی از قربانیان تجاوز و خشونت های جنسی است. وکیل شاکیان تأکید می کند: «هنوز قطعی ترین مدارک حتی فیلم های ضبط شده باید توسط کارشناس رسمی باز و ارزیابی شوند و دادگاه بدون این بررسی رأی نهایی اعلام نمی کند». همچنین برخلاف گذشته، این بار حضور زن در خانه مرد، مصداق رضایت تلقی نشده که پیشرفتی مهم برای قربانیان دیگر پرونده ها هم خواهد بود.
نتیجه گیری؛ بی عدالتی یا امید به تغییر؟
آیا آزادی کیوان – الف با وثیقه میلیاردی، نشان از بی عدالتی در جامعه و دستگاه حقوقی دارد؟ یا این پرونده آن قدر پیچیده و پر از ابهام است که هنوز هم رسیدن به حکم عادلانه زمان بر خواهد بود؟
شاکیان پس از پنج سال فرسایش، همچنان با امیدی محتاطانه و نگاه به آینده ای بهتر، ادامه می دهند؛ به این امید که یک روز عدالت اجرا شود و روند رسیدگی به شکایات مشابه در جامعه ایران برای همیشه تغییر کند.
نظرات کاربران