چرا به جای پنل های خورشیدی در ماه، کشور ها میخواهند روی ماه نیروگاه هسته‌ای بسازند؟

چرا به جای پنل های خورشیدی در ماه، کشورها می خواهند روی ماه نیروگاه هسته ای بسازند؟

ایده ساخت نیروگاه هسته ای روی ماه دیگر فقط یک سناریوی علمی تخیلی نیست؛ این پروژه به طور جدی در برنامه ریزی های ناسا و دیگر قدرت های فضایی قرار گرفته است. دلیل اصلی آن ساده اما حیاتی است: تأمین پایدار انرژی در محیطی که پنل های خورشیدی محدودیت های جدی دارند.

محدودیت های انرژی خورشیدی در ماه

ماه شب هایی دارد که معادل دو هفته زمینی طول می کشد. در این دوره های طولانی تاریکی، پنل های خورشیدی قادر به تولید برق نیستند. همچنین تغییرات دمایی شدید، از دمای زیر صفر مطلق در شب تا گرمای شدید در روز، باعث کاهش کارایی و عمر قطعات خورشیدی می شود. برای یک پایگاه دائمی روی ماه، این وابستگی به نور خورشید غیرقابل قبول است.

فناوری شکافت هسته ای؛ راه حل پایدار

برخلاف پنل های خورشیدی، راکتور هسته ای می تواند در تمام شبانه روز و در هر شرایط محیطی برق تولید کند. این فناوری پیش تر در ناوهای جنگی، زیردریایی ها و برخی ماهواره ها امتحان شده و ثابت کرده که می تواند بدون وابستگی به شرایط جوی کار کند. توان ۱۰۰ کیلووات برای یک راکتور سطحی، انرژی کافی برای پشتیبانی از سکونت و تجهیزات علمی فراهم می کند.

دستور جدید ناسا و نقش شان دافی

طبق دستور جدید، ناسا موظف است از فعالان صنعت هوافضا بخواهد طرح های خود برای راکتور هسته ای ۱۰۰ کیلوواتی را ارائه کنند تا این سیستم تا سال ۲۰۳۰ آماده پرتاب شود. این پروژه توسط شان دافی، وزیر حمل ونقل آمریکا و سرپرست موقت ناسا، هدایت می شود. او که سابقه مجری گری در «فاکس نیوز» دارد، این طرح را به عنوان نخستین اقدام بزرگ خود رونمایی می کند و هدفش تثبیت نقش تعیین کننده در سیاست گذاری فضایی است.

رقابت فضایی دوم و دورنمای ژئوپولیتیک

یک مقام ارشد ناسا این طرح را کلید پیروزی در «دومین رقابت فضایی» می داند. اگر در رقابت اول، هدف ارسال نخستین انسان به ماه بود، در رقابت دوم تمرکز بر تسلط پایدار بر ماه و مریخ است. چین و روسیه پروژه مشترکی برای نصب راکتور تا اواسط دهه ۲۰۳۰ اعلام کرده اند و طبق برخی اسناد، نخستین کشوری که موفق به نصب چنین نیروگاهی شود، می تواند مناطق «ممنوعه» اعلام کند و دسترسی رقبای خود را محدود سازد.

چالش بودجه و سیاست

این طرح در حالی مطرح می شود که بودجه مأموریت های علمی ناسا در لایحه پیشنهادی دونالد ترامپ حدود ۵۰ درصد کاهش یافته و تمرکز بر پروازهای سرنشین دار افزایش یافته است. منتقدان دافی می گویند او با هم زمان داشتن دو سمت کلیدی و استفاده از این پروژه، به دنبال قدرت نمایی سیاسی در واشنگتن است.

ارتباط با مأموریت آرتمیس و سفر به مریخ

نیروگاه هسته ای قمری زیرساخت حیاتی مأموریت آرتمیس ۳ برای بازگشت به ماه و همچنین گامی اساسی برای سفر به مریخ است. طراحی یک سیستم انرژی پایدار که در شرایط سخت فضا هم فعال بماند، به معنای حمایت از پروژه های فضایی طولانی مدت و استفاده از منابع فرازمینی خواهد بود.

ویژگی ها و الزامات نیروگاه آینده

• حداقل توان خروجی ۱۰۰ کیلووات.
• عملکرد پایدار حداقل برای یک دهه بدون وابستگی به نور خورشید.
• امکان نصب در هر نقطه از ماه، حتی مناطق کم نور.
• تأمین انرژی برای زیستگاه ها، تجهیزات علمی و واحدهای استخراج منابع.

مزیت استراتژیک و امنیت ملی

علاوه بر جنبه علمی، این پروژه بخشی از امنیت ملی آمریکا در فضا است. با استقرار اولین نیروگاه هسته ای در ماه، ایالات متحده امتیاز بالایی در مذاکرات و پیمان های فضایی خواهد داشت و می تواند در برابر گسترش نفوذ چین و روسیه مقابله کند.

آینده انرژی ماه

با توجه به محدودیت های شدید انرژی خورشیدی، شکافت هسته ای تنها گزینه جدی برای ایجاد یک حضور مداوم انسانی در ماه به نظر می رسد. اگر این پروژه تا سال ۲۰۳۰ به نتیجه برسد، ممکن است نقطه آغاز عصر انرژی هسته ای فضایی و بازتعریف قدرت های فضایی جهان باشد.