یک ناوبر توانایی بلند کردن چند هواپیما را در یک دقیقه دارد؟

یک ناو هواپیمابر در یک دقیقه چند هواپیما را به پرواز درمی آورد؟

عرشه پرواز یک ناو هواپیمابر در نگاه اول ممکن است فضایی شلوغ، پر سر و صدا و حتی آشفته به نظر برسد. اما در دل این هیاهو، یک هماهنگی و دقت بی نظیر نهفته است که به آن اجازه می دهد تا در کمترین زمان ممکن، جنگنده های چند ده تنی را به آسمان پرتاب کند. این سوال که یک ناو دقیقا توانایی به پرواز درآوردن چند هواپیما را در یک دقیقه دارد، پاسخی ساده ندارد و به عوامل متعددی بستگی دارد.

عواملی مانند نوع ناو هواپیمابر (استفاده از کاتاپولت بخار یا الکترومغناطیسی)، مهارت و هماهنگی خدمه عرشه پرواز، شرایط آب و هوایی و حتی زمان انجام عملیات (روز یا شب) همگی بر سرعت پرتاب هواپیماها تاثیرگذار هستند. با این حال، با بررسی ناوهای مدرن می توان به یک درک کلی از این توانایی شگفت انگیز دست یافت.

سرعت پرتاب در ناوهای کلاس نیمیتز (Nimitz-class)

ناوهای هواپیمابر کلاس نیمیتز (Nimitz-class) برای دهه ها ستون فقرات نیروی دریایی ایالات متحده بوده اند. این غول های اتمی که شامل ناوهایی مانند USS Harry S. Truman و USS Ronald Reagan می شوند، از سیستم پرتاب با کاتاپولت بخار (Steam Catapult) برای به پرواز درآوردن هواپیماهای خود استفاده می کنند. این سیستم با استفاده از فشار بخار، هواپیما را در مسافتی کوتاه به سرعت لازم برای برخاستن می رساند.

ظرفیت عملیاتی در شرایط مختلف

یک ناو کلاس نیمیتز در شرایط عملیاتی و در طول روز، قادر است هر ۳۷ ثانیه دو هواپیما را به طور همزمان از دو کاتاپولت خود پرتاب کند. این به معنای سرعتی معادل تقریباً سه هواپیما در هر دقیقه است. این یک شاهکار هماهنگی است که نیازمند کار بی وقفه صدها خدمه متخصص روی عرشه پرواز است.

با این حال، با فرارسیدن شب، شرایط تغییر می کند. دید محدود و افزایش خطرات عملیاتی باعث می شود که سرعت پرتاب به طور قابل توجهی کاهش یابد. در طول شب، این نرخ به حدود یک هواپیما در هر دقیقه می رسد. نکته شگفت انگیز این است که این ناوها حتی می توانند به طور همزمان با عملیات پرتاب (Launch)، عملیات فرود و بازیابی (Recovery) هواپیماها را نیز مدیریت کنند که پیچیدگی کار را دوچندان می کند.

ناوهای کلاس جرالد آر. فورد (Gerald R. Ford-class): جهشی در سرعت پرتاب

با وجود عملکرد چشمگیر ناوهای کلاس نیمیتز، پیشرفته ترین ناو هواپیمابر جهان، یعنی USS Gerald R. Ford و ناوهای هم رده آن، قرار است این رکوردها را جابجا کنند. این کلاس جدید از ناوها با هدف افزایش نرخ پرتاب (Sortie Rate) و کارایی عملیاتی طراحی شده اند و از فناوری های انقلابی برای رسیدن به این هدف بهره می برند.

سیستم پرتاب الکترومغناطیسی (EMALS)

مهم ترین تفاوت ناوهای کلاس فورد، جایگزینی کاتاپولت های بخار با سیستم پرتاب الکترومغناطیسی هواپیما (EMALS) است. این سیستم به جای بخار، از نیروی قدرتمند الکترومغناطیس برای شتاب دادن به هواپیماها استفاده می کند. EMALS کنترل بسیار دقیق تری بر شتاب اعمال شده دارد، استهلاک کمتری به بدنه هواپیما وارد می کند و زمان آماده سازی بین هر پرتاب را به شکل چشمگیری کاهش می دهد.

اگرچه دستیابی به آمار دقیق و رسمی برای این ناو جدید دشوار است، اما طراحی آن به گونه ای صورت گرفته که بتواند ۲۵ درصد بیشتر از ناوهای کلاس نیمیتز عملیات پرواز انجام دهد. بر اساس این برآورد، یک ناو کلاس فورد در شرایط ایده آل و با استفاده از تمام ظرفیت EMALS، می تواند نرخ پرتاب خود را به حداقل چهار هواپیما در هر دقیقه برساند. این افزایش سرعت، به معنای توانایی اعزام سریع تر یک اسکادران کامل به منطقه نبرد و افزایش چشمگیر قدرت تهاجمی ناو است.